Αντιμετώπιση της Ψωρίασης με Ομοιοπαθητική



Η ψωρίαση είναι μια φλεγμονώδης νόσος, στην οποία τα κύτταρα του δέρματος στις προσβεβλημένες περιοχές ανανεώνονται κάθε 3 με 7 ημέρες, αντί για κάθε 28 που είναι το φυσιολογικό. Κατά τη διαδικασία της κυταρρικής ανάπλασης, καθώς δημιουργούνται τα νέα κύτταρα και ανέρχονται στην επιφάνεια του δέρματος, τα παλιά αποκολλώνται και αποπίπτουν. Η διαδικασία αυτή στους ψωριασικούς ασθενείς επαναλαμβάνεται ανά πολύ μικρά χρονικά διαστήματα με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται μεγάλος αριθμός νέων κυττάρων στο δέρμα και να δημιουργούνται επηρμένες, λεπιδώδεις αλλοιώσεις (πλάκες), και υπέρμετρη πάχυνση της επιδερμίδας. Ακολουθεί μαζική αποκόλληση των επιφανειακών κυττάρων από την επιφάνεια του δέρματος και δημιουργία λεπιών με λευκό ή ασημί χρώμα. Η υποκείμενη περιοχή είναι ευαίσθητη, κόκκινη και πιθανώς αιμορραγεί.


Η ψωρίαση μπορεί να πυροδοτηθεί από κάποιο μικρόβιο ή ιό αλλά δεν είναι μεταδοτική.


Η ψωρίαση σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες είναι αποτέλεσμα διαταραχής του ανοσοποιητικού συστήματος και για αυτό χαρακτηρίζεται ως αυτοάνοσο νόσημα. Το ανοσοποιητικό σύστημα αποδιοργανώνεται και επιτίθεται σε κύτταρα και ιστούς του ίδιου του οργανισμού.

Το γονίδιο που ευθύνεται για την εμφάνιση της ψωρίασης δεν έχει ταυτοποιηθεί ακριβώς αλλά η νόσος μοιράζεται κοινά στοιχεία με άλλα αυτοάνοσα και φλεγμονώδη νοσήματα.


Εκτιμάται ότι 2-5% των ανθρώπων παγκοσμίως πάσχουν από ψωρίαση.


Η πιο συνηθισμένη της μορφή είναι η «κατά πλάκας ψωρίαση» που εντοπίζεται στους αγκώνες, γόνατα, τριχωτό της κεφαλής αλλά και σε άλλες περιοχές στο σώμα. Άλλη συχνή μορφή είναι η σταγονοείδής ψωρίαση, με βλάβες σαν ερυθρά στίγματα κυρίως στον κορμό και στα άκρα, ενώ πιο σπάνιες μορφές είναι η ανάστροφη, η φλυκταινώδης και η ερυρθροδερμική ψωρίαση. Σε ένα ποσοστό 10-30% των ασθενών με ψωρίαση, εμφανίζεται παράλληλα προσβολή των αρθρώσεων με πόνο, δυσκαμψία και οίδημα, η ονομαζόμενη ψωριασική αρθρίτιδα.


Η ψωρίαση δεν είναι κάτι παροδικό. Έχει την τάση να υποτροπιάζει - εμφανίζεται και εξαφανίζεται. Κάποιοι ασθενείς έχουν παρατηρήσει ότι το νόσημα εμφανίζεται σε αυτούς περιοδικά ως αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα ή ότι επιδεινώνεται σε συγκεκριμένες εποχές, συνήθως το χειμώνα.

Δεν αποτελεί μόνο ένα απλό εξάνθημα με δυσάρεστη εικόνα, αλλά επηρεάζει σχεδόν πάντα τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική υγεία του ασθενούς, άρα και την ποιότητα ζωής του.


Η κλασσική Ιατρική αντιμετωπίζει την ψωρίαση κυρίως τοπικά, και τα αποτελέσματά της είναι προσωρινά, παροδικά, και με συχνές υποτροπές. Τόσο η τοπική όσο και η συστηματική (από το στόμα) θεραπεία της ψωρίασης με κορτικοστεροειδή, ρετινοειδή, κυτταροστατικά και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα έχουν μία σειρά πολύ σοβαρών παρενεργειών που περιλαμβάνουν υπέρταση, νεφρική βλάβη και μυελοκαταστολή. Η χορήγησή τους απαιτεί συνεχή έλεγχο μέσω εργαστηριακών εξετάσεων, και καθώς κάποια από αυτά είναι τερατογόνα φάρμακα απαγορεύεται η εγκυμοσύνη και η τεκνοποίηση για γυναίκες και άνδρες ασθενείς κατά τη διάρκεια της θεραπείας, καθώς και για 3 μήνες μετά την διακοπή της. Σε κάποια φάρμακα το όριο αυτής της απαγόρευσης παρατείνεται για 3 χρόνια από τη διακοπή της θεραπείας.



Ομοιοπαθητική θεραπεία



Η Ομοιοπαθητική προσφέρει μια σημαντική εναλλακτική προοπτική και υπερτερεί σημαντικά στην αντιμετώπιση της ψωρίασης σε σύγκριση με τα αλλοπαθητικά φάρμακα.


Όπως αναφέραμε παραπάνω η ψωρίαση έχει ανοσολογικό υπόστρωμα, γι’ αυτό και ανήκει στις αυτοάνοσες ασθένειες.

Η ψωρίαση καθώς και όλα τα δερματικά νοσήματα θεωρούνται από την Ομοιοπαθητική ως το πρώτο επίπεδο στο οποίο ο οργανισμός εκφράζει την προσπάθειά του να επιφέρει ισορροπία. Αυτό αποδεικνύεται και από την παρατήρηση οτι σε συνθήκες πίεσης και συναισθηματικού στρες οι εξάρσεις στις δερματικές νόσους είναι από τις πρώτες αντιδράσεις του οργανισμού προσπαθώντας να ανταπεξέλθει σε αυτό το στρες.


Η καταστολή των δερματικών νοσημάτων με τα όπλα της κλασσικής Ιατρικής έχει ως αποτέλεσμα η παθολογία που ο οργανισμός προσπαθεί να εκφράσει να μετατίθεται προς τα μέσα, σε όλο και πιο ζωτικά όργανα. Η Ομοιοπαθητική δεν καταπιέζει το δερματικό σύμπτωμα καθ’εαυτό, αλλά δίνει στον οργανισμό τη δύναμη να επανέλθει συνολικά σε μία κατάσταση υγείας διεγείροντας τους μηχανισμούς αυτοίασης που αυτός διαθέτει. Στην περίπτωση της ψωρίασης, ο οργανισμός σταματά να επιτίθεται στον εαυτόν του, κάτι που είναι και το κύριο κοινό χαρακτηριστικό των αυτοάνοσων νοσημάτων.


Σε πολλές περιπτώσεις ψωρίασης υπάρχουν και άλλες υποκείμενες νόσοι. Κατά τη διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπείας ο οργανισμός αρχίζει και θεραπεύει όλες τις ασθένειες που τον καταπονούν από την πιο εσωτερική και προς τα έξω, με κατεύθυνση προς το δέρμα. Έτσι η ψωρίαση σε αυτές τις περιπτώσεις θεραπεύεται τελευταία, αφού ο οργανισμός έχει πρώτα διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία των ζωτικών του οργάνων και της ψυχοδιανοητικής του ισορροπίας.


Όσο νωρίτερα απευθυνθεί ο ασθενής στον ομοιοπαθητικό ιατρό, τόσο ευνοϊκότερη είναι και η πρόγνωση για απαλλαγή από το οδυνηρό ψωριασικό εξάνθημα.



7 περιστατικά ψωρίασης θεραπευμένα με Ομοιοπαθητική


του Γιώργου Παπαφιλίππου, Iατρού χειρουργού, Ομοιοπαθητικού,

από το περιοδικό Ομοιοπαθητική Ιατρική, τεύχος 28.



Τελευταίες Δημοσιεύσεις

© 2015 by Efsaia Chondrou

Proudly created with Wix.com

  • w-facebook
  • w-googleplus